Muzeum Pamięci Sybiru

RECURRING EVENTS

RECURRING EVENTS more

NEWS

MUSEUM EDUCATION

MUSEUM EDUCATION

THE COLLECTION

THE WORLD OF SIBIR Portal

THE WORLD OF SIBIR Portal

SHOP

„Człowiek – łopata, człowiek – kilof”.

„Człowiek – łopata, człowiek – kilof”. Spotkanie wokół wspomnień Wiktora ŻyzdryniaJuż 9 kwietnia 2026 r. o godz. 18.00 w Muzeum Pamięci Sybiru odbędzie się spotkanie wokół poruszających wspomnień żołnierza Armii Krajowej i więźnia łagrów Workuty. W wydarzeniu weźmie udział prof. Małgorzata Perigot-Grygielewicz, bliska krewna autora oraz tłumaczka wspomnień na język francuski.„Wreszcie 2 lutego 1946 r. dowieziono nas do celu, jakim okazała się właśnie Workuta. Miejsce to, położone już poza kołem podbiegunowym, przyjęło nas całą swoją specyfiką wysokiego po dachy śniegu oraz siarczystego mrozu. Po wyjściu z wagonów każdy z nas szeroko otwierał usta jak wyjęta z wody ryba, nie wiadomo, czy z powodu braku, czy też nadmiaru powietrza” – tak pierwsze chwile w Workucie zapamiętał Wiktor Żyzdryń, skazany przez Sowietów w 1945 r. na 20 lat łagrów.Pracował m.in. przy budowie chodników w kopalni węgla, stawiał baraki dla kolejnych więźniów, ładował węgiel z hałd do wagonów i wykonywał wiele innych prac – ciężkich, niekończących się, prowadzonych niezależnie od pogody.Przez całe lata nie miał kontaktu z bliskimi. Pierwszy list z Polski otrzymał dopiero po ośmiu latach. Od tej pory do momentu opuszczenia łagru prowadził regularną wymianę listów z rodziną. Była to jedna z tych rzeczy, które trzymały go przy życiu. Wiktor Żyzdryń do Polski wrócił dopiero pod koniec 1956 r.Kiedy był już na emeryturze, zaczął spisywać wspomnienia. Wrócił pamięcią do lat wojny i okupacji, swojej działalności konspiracyjnej i życia w łagrze. Pisał o ciężkiej pracy, nadziei na powrót do domu, gorliwiej modlitwie i współwięźniach spotkanych w łagrze. Przyznawał, że były i te gorsze dni, kiedy był przekonany, że jego kres jest bliski, że nigdy już nie zobaczy świata poza obozem. Powstała przejmująca, wartka opowieść o trudnych czasach, ale też o sile nadziei i wiary w Boga.📅 9 kwietnia 2026 r.🕕 18.00📍 Muzeum Pamięci Sybiru👉 Wstęp: wolnyZapraszamy!

Zapraszamy na warsztaty pisarskie z reporterami Do

Zapraszamy na warsztaty pisarskie z reporterami Dorotą Karaś i Markiem Sterlingowem.Intensywny kurs rozłożony na dwa weekendy (28-29 marca i 18-19 kwietnia, soboty i niedziele, w godz. 10.00–14.00), w którym jedna grupa pracuje wspólnie przez cały cykl, od pierwszych ćwiczeń po gotowy tekst.Dzięki warsztatom rozwiniesz umiejętności pisarskie i narracyjne tak, by móc tworzyć angażujące, wiarygodne i przemyślane teksty oparte na źródłach historycznych i naukowych. Nauczysz się wydobywania z materiału faktograficznego - także tego prezentowanego na wystawie stałej Muzeum Pamięci Sybiru - opowieści, które potrafią silnie oddziaływać na czytelnika.Prowadzący:Dorota Karaś – reporterka i pisarka. Specjalistka od reportaży biograficznych i historycznych, autorka nagradzanych książek, m.in. . Cybulski. Podwójne salto.Marek Sterlingow – reporter, pisarz, korespondent wojenny w Afganistanie. Współautor książki Narodziny Solidarności.Razem stworzyli głośne biografie Walentynowicz. Anna szuka raju oraz Urban, obie zaadaptowane na scenę Teatru Łaźnia Nowa. Od lat uczą sztuki reportażu w Europejskim Centrum Solidarności oraz podczas kursów dla instytucji kultury w całej Polsce. Szczegółowy program warsztatów na stronie:https://sybir.bialystok.pl/warsztaty-pisarskie-od-faktow-do-narracji/📅 28-29.03 i 18-19.04 (soboty i niedziele)🕚 10.00–14.00📌 Muzeum Pamięci Sybiru👉 Koszt: 90 zł/os.👉 Bilety dostępne w kasie muzeum oraz pod linkiem: https://bilety.sybir.bialystok.pl/rezerwacja/termin.html?idl=0&idg=0&idw=57&d=3

Marcowy „Eksponat miesiąca”. Pamiątki Czesł

Marcowy „Eksponat miesiąca”. Pamiątki Czesławy Bułkowskiej.Drewniana szkatułka i kartka z życzeniami noworocznymi należące do Czesławy Bułkowskiej to marcowy „Eksponat miesiąca”. Te wyjątkowe pamiątki są świadectwem losów jednej rodziny i tysięcy Polaków deportowanych na Wschód.Wiele eksponatów trafia każdego roku do zbiorów Muzeum Pamięci Sybiru. Nie wszystkie mogą być od razu prezentowane na wystawie stałej, dlatego cykl „Eksponat miesiąca” pozwala wydobyć je z magazynów, wyeksponować w przestrzeni muzealnej i opowiedzieć za ich pośrednictwem trudne, ale niezwykle ważne historie.W marcu, Muzeum Pamięci Sybiru prezentuje wyjątkowe pamiątki Czesławy Bułkowskiej: drewnianą szkatułkę oraz kartkę z życzeniami noworocznymi. To przedmioty, które przez lata zajmowały w domu ich właścicielki miejsce absolutnie szczególne.Jak wspomina wnuczka, Kamila Bułkowska, decyzja o przekazaniu ich do muzeum była dla rodziny trudna i długo dyskutowana: – Szkatułka zawsze stała w centralnym miejscu domu babci. Ważniejsza niż telewizor. W szklanej gablocie, jak w muzeum. Nie wolno nam było jej dotykać – była świętością. Nigdy jej nie dotknęłam.Czesława Bułkowska, z domu Urban urodziła się w 1940 r. na Wileńszczyźnie. Jej ojciec walczył w Wojsku Polskim i Armii Krajowej, zginął w 1944 r. Po wojnie, w czasie nasilających się represji sowieckich, Czesława i jej mama Jadwiga zostały deportowane do Baszkirii. To tam powstała niezwykła szkatułka, którą dziś możemy oglądać.Choć cała została wykonana z drewna, jej misternie wykonane zdobienia powstały… z chleba. W miejscu, gdzie jedzenia dramatycznie stale brakowało, ktoś musiał świadomie odmówić sobie kromki, by stworzyć coś pięknego. Ten gest – odjęcie sobie od ust, by podarować bliskim namiastkę normalności – czyni szkatułkę symbolem miłości i godności w nieludzkich warunkach Sybiru.Po śmierci Stalina Czesława i Jadwiga mogły opuścić Baszkirię. W 1956 r. dotarły do Polski, do rodziny w Giżycku. Według przekazów szkatułkę i kartkę z życzeniami przesłał im Jan Kozłowski, krewny deportowany wraz z nimi.Dyrektor Muzeum Pamięci Sybiru, prof. Wojciech Śleszyński, podkreśla:– Historia Pani Czesławy przypomina, że sowiecki terror nie sk

Gdy drzwi Muzeum Pamięci Sybiru się zamykają, w

Gdy drzwi Muzeum Pamięci Sybiru się zamykają, wcale nie zapada cisza. Wtedy zaczyna się praca, której na co dzień nie widać -praca konserwatorów, badaczy i specjalistów, którzy dbają o to, by nasze eksponaty mogły opowiadać swoje historie jeszcze przez wiele lat.W poniedziałek w muzeum pojawili się konserwatorzy: Maciej Banasiak, Karolina Komsta-Sławińska oraz mikrobiolożka Krystyna Pałubicka z Katedry Konserwacji-Restauracji Papieru i Skóry UMK w Toruniu. Towarzyszyła im nasza muzealna konserwatorka, Eliza Naumiuk. Ich zadaniem było pobranie próbek do szczegółowych badań jednego z najbardziej poruszających eksponatów naszej wystawy stałej – misia Reni Jackowskiej.🧸Miś należał do 7–letniej Reni, zesłanej razem z matką ze Lwowa na Sybir, do obwodu irkuckiego. Kiedy po „amnestii” w 1942 roku dziewczynka z matką opuściły Związek Sowiecki i trafiły do Jerozolimy. Tam ich losy splotły się z losami rodziny Świderskich, która zamieszkała w tym samym domu. Mała Basia Świderska pokochała misia Reni i nie potrafiła się z nim rozstać. Kiedy rodzina Reni otrzymała pozwolenie na wyjazd do Anglii, dziewczynka postanowiła oddać misia Basi na zawsze.🔎Już pierwsze badania, przeprowadzone na miejscu w muzeum, dostarczyły fascynujących informacji. Miś pierwotnie miał słomkowo–żółty kolor i nosił ślady licznych napraw, wykonanych nićmi w różnych kolorach. Szczególnie intrygujące jest odkrycie, iż w centralnej części brzuszka znajduje się duży, wtórny szew. Niestety, na odpowiedź co może kryć się w środku zabawki, musimy jeszcze poczekać do czasu dalszych specjalistycznych badań.📝Dokładne analizy przeprowadzi Centrum Badań i Konserwacji Dziedzictwa Kulturowego Uniwersytetu UMK w Toruniu, a wyniki badań zostaną zaprezentowane podczas IX Międzynarodowej Konferencji Konserwatorskiej „Tekstylia w zabytkach. Badania–konserwacje –innowacje”, która odbędzie się w dniach 15–17 kwietnia w Toruniu.Misia na co dzień możecie spotkać na wystawie stałej, gdzie każdego dnia przypomina o sile dobra w czasach, gdy było go tak niewiele.