„Widać było Irtysz, po którym płynęły barki. Od czasu do czasu płynął biały piękny stateczek. I ja jako dziecko wypatrywałam tego statku i odprowadzałam go wzrokiem. I myślałam sobie: jacyś ludzie płyną w jakichś sprawach i oni na pewno nie są głodni. W każdej myśli było: oni nie są głodni, oni dokądś płyną.”

Wspomnienia Krystyny Mateuszuk z domu Świrniak ze zbiorów Muzeum Pamięci Sybiru.

Te i inne wspomnienia Sybiraczek i Sybiraków zostały odczytane uczestnikom ostatniego już oprowadzania kuratorskiego towarzyszącego wystawie czasowej „Bezkres Sybiru”. Stanowiły one inspirację dla artystów do stworzenia prezentowanych prac.

Po oprowadzaniu odbyło się działanie artystyczne „Ziemia nie zapomniała wiosny” przygotowane przez Aleksandrę Jakuć, której praca była częścią wystawy. Działanie polegało na stworzeniu symbolicznej łąki pamięci poprzez odbicie roślin za pomocą farb na przygotowanej powierzchni.

„Zależało mi na tym, by pozostawić Państwa z myślą, że po zimie zawsze przychodzi wiosna. Tak samo po traumatycznych doświadczeniach – zawsze może przyjść nadzieja. Rośliny, z którymi pracujemy to nie są przypadkowe gatunki – rosną na Syberii i na Podlasiu. Łączą te dwa światy i są symbolem ciągłości, siły natury, która potrafi przetrwać w najbardziej surowych warunkach” – mówiła artystka.

Wystawę „Bezkres Sybiru”, prezentowaną od grudnia 2024 r. do końca czerwca 2025 r., odwiedziło łącznie ponad 10 tysięcy osób. Towarzyszyły jej liczne wydarzenia skierowane zarówno do dzieci, młodzieży i dorosłych.

Cieszymy się, że historia Sybiru, ukazana w nowej, artystycznej odsłonie, dotarła do tak licznego grona odbiorców, budząc refleksję i przybliżając losy Sybiraków kolejnym pokoleniom.