Główne obchody odbyły się w miasteczku Pahiatua, gdzie w 1944 r. nowozelandzkie władze utworzyły specjalny obóz, w którym do 1949 r. przebywały dzieci wraz z grupą 105 polskich opiekunów. Na uroczystości przybyła grupa kilkudziesięciu „dzieci Pahiatua” i ponad 400 członków ich rodzin, głównie z Nowej Zelandii i Australii.

Ceremonię rozpoczęło rytualne powitanie w języku maoryskim, po czym zebranych przywitała burmistrzyni okręgu Tararua Tracey Collis, przewodnicząca Stowarzyszenia Polskiego w Wellington Elżbieta Polaczuk-Rombel i konsul RP Maksymilian Zych.

Oprócz ceremonii maoryskiej, najbardziej atrakcyjną wizualnie częścią obchodów były występy polskich zespołów folklorystycznych z udziałem dzieci i młodzieży. W trakcie trwania uroczystości odsłonięto okolicznościowe tablice informacyjne, które zostały umieszczone w bezpośrednim sąsiedztwie pomnika, usytuowanego na miejscu nieistniejącego dziś obozu.

Przy okazji obchodów, mieszkańcy miasteczka Pahiatua przystroili ulice, sklepy i restauracje polskimi flagami i innymi polskimi symbolami narodowymi.

Obchody zakończyła msza święta w kościele St. Mary of the Angels w Wellington, a ich ostatnim punktem było wspólne zdjęcie 32 „dzieci Pahiatua” i członków ich rodzin. Spotkania, nieraz po wielu latach rozłąki, budziły ogromne emocje i były dla wszystkich bardzo wzruszające.

Uroczystości w Pahiatua nie były jedynym punktem obchodów 80. rocznicy przybycia polskich dzieci do Nowej Zelandii, w których uczestniczyli przedstawiciele Muzeum. Wcześniej podobne uroczystości odbyły się w największym mieście Nowej Zelandii w Auckland. Zorganizowało je miejscowe Stowarzyszenie Polskie, kierowane przez Ninę Tomaszyk, której babcia – Krystyna Skwarko – pochodziła z Sokółki, a w trakcie tułaczki ewakuowanych z Sybiru dzieci kierowała polskimi placówkami opiekuńczymi w Isfahanie i w Pahiatua. W okolicznościowym spotkaniu w Domu Polskim wzięła udział czwórka „dzieci Pahiatua”, a wśród nich siostry Zofia i Irena z domu Iwan, których ojciec Władysław był leśniczym w okolicach Nurca.

W czasie uroczystego spotkania rodzin Pahiatua w Auckland dyrektor Wojciech Śleszyński mówił o Białymstoku, o Muzeum Pamięci Sybiru i o znaczeniu domowych archiwów. Zaprezentował również książkę „Największa rodzina świata” autorstwa Tomasza Danileckiego, który w swoim wystąpieniu przedstawił kulisy powstania publikacji.

Dzięki wizycie w Nowej Zelandii Muzeum Pamięci Sybiru wzbogaciło się o nowe, unikatowe materiały: nagrane wspomnienia i skany setek zdjęć pochodzących z domowych archiwów „rodzin Pahiatua”.

Wizyta delegacji Muzeum odbyła się w ramach projektu: Polacy w Nowej Zelandii – kwerenda, digitalizacja i udostępnianie, zorganizowanego przez Stowarzyszenie Edukacji Kulturalnej Widok i sfinansowanego przez Narodowy Instytut Polskiego Dziedzictwa Kulturowego za Granicą Polonika.